Verslag Tour de la Meuse 2
Verslag Tour de la Meuse II
Woensdag 13 mei
We hadden besloten om een dag eerder te vertrekken, mede in verband met de organisatie van de 3e Tour de la Meuse, die ook dit jaar nog op het programma staat. En zo vertrokken we op 13 mei vanuit Dinant, waar we overnacht hadden in hetzelfde hotel waar deze tour eindigt. Het gevolg was dat we als eerste in ons hotel in Verdun aankwamen, en nog voldoende tijd hadden om in de stad te lunchen.
Zo liepen we langs het Monument de Victoire aan het einde van de gelijknamige Avenue, waar net op dat moment een herdenkings-ceremonie aan de gang was. De 2 pelotons soldaten marcheerde even later door de stad om de Quai de Londres nog eens luid zingend op te marcheren. Zie de beelden op de foto pagina.
Bij terugkomst in het hotel hadden we strategisch plaats genomen in de lobby, en even later begonnen de deelnemers binnen te druppelen. Het weerzien was als vanouds, méér dan hartelijk, een feest om jullie allemaal weer te zien!
Rond 18.15 was het dan tijd om naar ons restaurant te gaan, een korte wandeling die we gelukkig het grootste deel met dichtgevouwen paraplu konden afleggen. Bij het restaurant Sherlock was een zaaltje voor ons gereserveerd, zodat we zonder problemen geheel ons zelf konden zijn! (niet dat we nu uitzonderlijk luidruchtig zijn, maar toch wel fijn zo).
De maaltijd was prima voor elkaar en smakelijk, de bediening net zo vrolijk als wij! Na de wandeling terug naar het hotel bleken de bartijgers in groten getale reeds in de hotelbar plaats te hebben genomen, en ging de vrolijkheid tot in de kleine uurtjes door. Enfin, precies zoals dat zo'n eerste avond eigenlijk altijd loopt, nietwaar!
Donderdag 14 mei
Na het uitstekende ontbijt werd het tijd om aan het programma te beginnen. Het vertrek vanaf de afgesloten hotel-parkeerplaats ging vlot en een korte rit bracht ons naar het Mémorial de Verdun, waar gelukkig ruimschoots parkeerplaatsen te vinden waren voor onze Grande Dames. Het Mémorial, een museum geheel geweid aan de slag van Verdun in W.O.1, was bepaald indrukwekkend. Het gaf een goed beeld van die uiterst bloedige slag, die in 1916 gedurende 10 maanden tussen de Fransen en Duitsers uitgevochten werd. Dat die slag in termen van terreinwinst voor geen van de partijen ook maar iets opgeleverd heeft weten we inmiddels allemaal...
Aan vele gezichten was naderhand het onbegrip over de zinloosheid van deze slag duidelijk af te lezen... Dat werd bij de volgende stop alleen nog maar versterkt. Die volgende stop was bij het Ossuarium, een vooral imposant en nogal ontoegankelijk ogend gebouw, even verderop op het terrein van het slagveld. Daar hield Henny in de buitenlucht een lezing, die duidelijk maakte hoe de strategie van de Duitse en Franse legers tot mislukken gedoemd was, met als gevolg deze bloedige en zinloze loopgraven slag. Henny, luitenant-generaal b.d. van het Nederlandse leger, bleek als geen ander in staat, mede aan de hand van kaarten, duidelijk te maken welke overwegingen bij de veldheren uit die tijd tot dit enorme fiasco hadden gevoerd. Jazeker, ik heb meerdere van ons hoofdschuddend van onbegrip zien terug lopen naar onze auto‘s...
De laatste stop in dit oorlogsgebied was het Fort de Douaumont, een enorme, grotendeels ondergrondse Franse fortificatie. Dat overigens gedurende de slag 2 maal van "eigenaar" wisselde. Veroverd door de Duitsers en weer terug veroverd door de Fransen. Voor moderne mensen zoals wij is het indrukwekkend en bijna onvoorstelbaar dat hele garnizoenen in dit fort, onder voortdurende beschietingen, het vele maanden tijdens de slag konden uithouden!!
Tot zover de lugubere oorlogsgeschiedenis van dit gebied. De rest van de middag konden we het allemaal van ons afzetten, om ons met mooiere en lekkere dingen te vermaken die Verdun ook te bieden heeft. Gelukkig bleef het redelijk droog, zodat een stadswandeling, een café bezoek, een bezoek aan de Notre Dame van Verdun of een wandeling naar de kermis en de citadel, ons weer een stuk vrolijker stemden. En zo liepen we rond 18.30 vanuit ons hotel naar het tegenover liggende Restaurant Brasserie d'Agnès.
En Agnès was lief, en lekker! Een waardige afsluiting van deze dag met vele gezichten!
Vrijdag 15 mei
Alors, en route! Vandaag ging de route, grotendeels langs de Maas, door een prachtig glooiend landschap naar Stenay, naar het Musée de la Bière. Jazeker, een museum geheel gericht op de geschiedenis van het bierbrouwen. Een geschiedenis die 12.000 jaar terug gaat!!
Het gebouw zelf is een grote schuur, later omgebouwd voor de opslag van granen en mout voor de productie van bier. Het geheel was erg interessant, met duidelijke uitleg van de wijze van bierproductie door de eeuwen heen. Nadeel: je krijgt er dorst van! Maar omdat de lunch bij het taverne van het museum was gepland was er een ruime keuze van, en geen gebrek aan, de vele aangeboden biersoorten! Á votre santé!
En zo gingen we op weg naar de 2e stop van deze dag! Het Musée de Feutre. De wàt?? Inderdaad, de Feutre, Vilt dus. Het museum bevindt zich in het stadje Mouzon. Vilt, zullen velen weten, is gemaakt van wol. En is, wat we tegenwoordig een "non-woven" noemen, een stof die niet door weven van draden wordt gemaakt, maar door uitkammen, persen en wrijven onder druk en met veel water wordt gemaakt. Het bestaat al ruim 8.000 jaar, en werd vanaf 1880 in Mouzon geproduceerd. Waarom daar? Omdat de Maas de waterkracht voor het zware werk van persen en wrijven kon leveren, evenals het water! Feitelijk leeft de erfenis van de viltfabriek van Alfred Sommer nog steeds door in het huidige Faurecia, sinds kort omgedoopt in Forvia Faurecia, één van de belangrijkste toeleveranciers van... autostoelen!
Dus wij werden ook maar aan het werk gesteld. Vilt maken. Hoe? Zoals gezegd, persen, kneden, wrijven en vooral veel geklieder met water!! De resultaten mogen gezien worden!! Zie de foto pagina. En geef het toe, we zijn terecht trots op onze prestaties!
Vermoeid van deze noeste arbeid verlieten we de productiehal, buiten was het koud maar droog en het zonnetje scheen! Natuurlijk, want dit was het moment om de champagne, (OK, het was een mooie Riesling Sekt) te openen en te toasten op... het 10 jarig bestaan van C6 Friends! Roelof was de ceremonie meester en de meester kurkenknaller! Proost, op de volgende 10 jaren!
Enigszins uitgeput maar gelaafd stegen we weer in onze fraaie limousines om het laatste stuk naar ons hotel, Auberge du Port, af te leggen. De ontvangst te plaatse was echt vrolijk en vriendelijk, we waren de enige gasten die avond, en bezetten letterlijk alle kamers! En ook het restaurant en de bar. We hebben er dankbaar gebruik van gemaakt. Het was dan ook geweldig om zo hartelijk verwelkomd te worden, inclusief mooie schildjes met C6 logo en Bienvenue C6 Friends op de tafels. Het diner was weer bijzonder goed verzorgd en heerlijk! En onze gastheer was geen moeite te veel om aan onze wensen te voldoen! Een groot compliment is hier op zijn plaats!
Zaterdag 16 mei
Na een op zichzelf eenvoudig ontbijt, maar met veruit de beste reuzencroissants en pains au chocola in, naar mijn indruk, heel Noord Frankrijk, een echt feest!
Na het afscheid van onze gastheer gingen we op weg voor de alweer laatste dag van deze Tour de la Meuse. Dat betekende een soort van 2-deling voor die dag, want we hadden de keuze uit 2 uitzichtpunten aan de Maas. Het ene, meest spectaculaire, ligt op weliswaar op ongeveer dezelfde hoogte, maar om er te komen moest je te voet vanaf de parkeerplaats een fors aantal kilometers de heuvel op klimmen om er te komen. Het andere, een bocht verder aan de andere kant van de Maas, laat zich tot op ongeveer 50 mtr van het uitzichtpunt per auto bereiken. En zo ontstond er een groep van echte klimmers en de anderen die liever de C6 het zware werk lieten doen! Boven gekomen hebben we weliswaar telefonisch contact met de echte klimmers gehad, maar de afstand was toch te groot om elkaar te kunnen zien.
Het uitzicht op beide punten was inderdaad schitterend, en bij Bogny sur Meuse ook nog eens onder toeziend oog van een enorme ridder, Dardennor, strijder tegen het onrecht! Een veilig gevoel!
Bij ons vertrek vanaf de parkeerplaats deed zich helaas het enige pechgeval van deze tour voor. De C6 van Henk wilde plots niet starten. Spoedig bleek dat de startmotor de schuldige was... En dus belde Henk de ANWB die de afsleepdienst in het dorp beneden weer belde. En, onfrans vlot, want binnen 10 min. na dat laatste telefoontje, kwam de afsleep wagen luid brommend de heuvel op gereden en vertrok even later met de gestrande C6, altijd een triest gezicht...
Henk en Rennie stapten bij ons in, terwijl hun bagage werd meegenomen door Lars. En zo vertrokken we met die 2 C6en naar het laatste evenement van de dag: de grotten van Hastière. Een mooie rit, voor een groot deel direct langs de Maas. Aangekomen bij de grot werden we door een keffend hondje verwelkomd, en na het voldoen van het entreegeld aan de eigenaresse (van hond en grot) kregen we een helm uitgereikt om daarmee geheel zelfstandig de grot in te gaan. Kon niet missen, trappetje af, trappetje op en je bent vanzelf na rond 20 min. bij de uitgang. Ach, het is maar hoe je het bekijkt. In ieder geval heeft de helm ons tegen zwaar schedelletsel beschermd. Overigens voorspelbaar, bij uitreiking waren ze al behoorlijk bekrast. Donker, nat, stijl en glad, met minimale verlichting, maar met toch echt indrukwekkende druipsteen formaties. Nee, geen grote, huizenhoge prachtig uitgelichte zalen en keurig onderhouden paden met handrails erlangs, maar puur natuur hier. En misschien daarom des te indrukwekkender.
Eenmaal weer buiten was het nog maar een korte rit naar het hotel Pont à Lesse even buiten Dinant. Daar werden we op de parkeerplaats" verwelkomd" door een andere club Citroën rijders, Nederlandse Traction Avant piloten. Tegen onze verwachtingen in bleek deze groep ons niet echt vriendelijk gezind te zijn! Waarom? Omdat de aandacht van hun mooie klassiekers werd afgeleid door notabene maar half zo vele fraaie C6 limousines? Wie zal het zeggen, maar toch jammer dat het niet tot leuke gesprekken kwam die avond.
Dat alles leidt af van de mooie avond en het alweer goede en smakelijke diner, die het hotel voor ons verzorgde. Ook hier hadden we een eigen zaaltje, waar we weer ons gang konden gaan! En dat stellen we toch iedere keer weer op prijs, nietwaar!
Zondag 17 mei
Deze ochtend, na een bepaald zeer overvloedig ontbijtbuffet (toegegeven, de croissants haalden niet bij die van gisteren) was het weer tijd voor het afscheid. Ik wil niet in herhalingen vervallen, lees de verslagen van alle eerdere C6 friends tours en je weet dat de weemoed ons allemaal weer parten speelde! Partir, c'est mourir un peu.
Tot slot, Dick en Wilma hebben Henk en Rennie vanuit Dinant naar huis gebracht, Henks C6 bleef achter, op zaterdag wordt tenslotte ook in Frankrijk niet gerepareerd...
Tot in oktober!!